A.Cahit Zarifoğlu'na...

Nefesim yetmiyor ismini ünlemeye
Dudaklarımın adımlayışından anla
Gözlerimin gözlerine bürünüşünden

Ve yalnızca sen duy
Diyeceklerimi:

Güllerim geceye solgun
Kapılarım ki mevsimsiz aralık
Telaşım kalabalık beklemekteyim

Bir öğle vakti
Şiir gibi sessizce gel
Ürkütme süt içen kedilerimi

Şadırvanında yıkansın şarkılarım
Parmak uçlarından savrulan
Sahipsiz kervanlar yol bulsun
Gölgenin elma kokan serinliğinde
Ve bir tebessümün karşılasın
Simsiyah ormanları aydınlatırcasına

Koşmayı severdin
Dağlardan dağlara
Bir de kuşları
Gökyüzünü ayakta tutan
Ve çocukları

Buğday sıcaklığındaydı burukluğun
Gururunun hizasında dönüyor

Kardeşiyim acılarının ey kardeş
İnancının inançlı yoldaşı

Aynı gür sesle çekeceğim "besmele"yi
Canan kokan o kadehi
Zarif bir elden içeceğim.